Fundación do inverno (na memoria de Eusebio Lorenzo Baleirón)

Eusebio

Comezaran a caer para o verán,
como unha nave desce as ondas que a separan do destino,
algunhas aves grises, fugaces,
que portaban sobre o lombo o olvido de outubro
e, celeste entre as ruínas que aínda ornaban o xardín,
fora a chuvia dando rego
ás cansadas raíces das nogueiras, dos choupos,
das árbores feridas por un vento outonizo.

Na casa os almanaques, os armarios,
os poeirentos volumes, as gastadas cartolinas,
recibían como un eco o decorrer das horas nos reloxos,
habitaban como túmulos do século as paredes,
impregnados por incensos dun aroma milenario,
pervagando entre os fluídos da memoria,
como náufragos dun río de palabras, abatidos.

E do norte volvía un barco cheo de néboa e neve, níveo, branco.

Contemplaran as estatuas os seus brazos mutilados
nun espello de auga e medo
procurando achar mercurio entre o declinio da paisaxe,
moradoras da cidade que na néboa rescataba
o seu efémero esplendor,
e aínda as torres de alta efixie
redimían a súa pedra nun combate contra o tempo.

Como as tardes que devalan misteriosas
para o linde máis remoto do horizonte
apousadas entre as lámpadas dun sol en agonía
a irradiaren prata e cinza sobre as ondas dun mar gris
así as aves que viñan sulcar
co seu lombo riscado de plúmbeos azuis
esta hora apagada.

E do norte volvía un barco cheo de néboa e neve, níveo, branco.

Polo bosque do tempo abrollaran sustancias
consumidas na ruína do mar sobre o mundo
pura espada de cristal.
E no alento do declinio que hai no vidro gris das lámpadas
a túa boca era unha casa,
un lugar para tecer a erguida cúpula dos templos,
unha idea como un lago, a porta, o adro
que nos une á claridade, aos abismos, á tarde,
mentres, alto, o ceo vencía as dalias fúnebres e viña
a noite, cálice de sombras,
por un túnel de cipreses.

E do norte volvía un barco cheo de néboa e neve, níveo, branco.

Ah, poeta,
abatida flor dun túmulo de carne,
cando o século que vemos regresar sexa unha liña no horizonte
e outros barcos sulquen fieis a rota intacta do desexo,
que será de ti e de min,
lexión de membros cálidos feridos nos abrazos,
pervagando polas gándaras do olvido
na poeira malva dunha brétema distante?

Advertisements