Exercicio de chuvia

Untitled-5

Chover pode chover nas tardes de novembro
se o ceo vén embazado e existen aves secas,
paxaros entre inercias de vento a repregar
a lúa sobre as ás.

A chuvia fala soa, difunde a súa mensaxe,
dispara o seu foguete de brillos e frescura
e atinxe a terra fría, a terra baixo as árbores,
as herbas que medraron do outono no final.

E entón chove silencio. Semella que eses bois
detidos xunto aos sulcos a arar a eternidade
non fosen máis que pozas enormes de quietude.

Chover parece entrar de súpeto nun cadro,
de súpeto no lenzo que tecen as paisaxes,
armado cun pincel a impor un horizonte,
formar sobre a distancia outeiros como oboes,
oboes que se espreguizan con son de chuvia eterna.

Daquela chove e pintas as árbores escuras,
salgueiros a durmir no límite do río
ou casas con tellados e breves chemineas,
dispondo o seu perfil máis fresco no retrato.

Chover é unha montaña, un vello castiñeiro,
un voo de cinza e, leves as brétemas da tarde,
tamén un arreguizo de vento que despraza
a chuvia contra os vidros dos pazos e das casas.

Chover é un vello enigma, misterio ben estraño.

Advertisements