Crítica literaria: (o poeta fala de si mesmo)

Xa todos os teus froitos murcharon coa outonía,
A lúa das mazás, o ouro das ameixas,
O nítido brillo das uvas no mes de setembro.
A idade foi furtando, ladroa a tempo enteiro,
A escasa transparencia, a pouca claridade,
Dos anos que viviches. E agora te contemplas,
Do cumio do teu século, baleiros os teus sacos,
En branco os teus cadernos, sen nada que finxir,
Ah farsante e falaz, mentirán, argalleiro.

Mais antes de chegares á praia da illa erma
Solícito corriches a brindes, a convites,
Entraches nos salóns, subiches aos palacios,
Soubeches do conflicto da esencia e da aparencia,
Da doxa e da aletheia.

Mais pouco dura a fama, e menos o renome.
Aplausos e aureolas, honores e prestixios,
Moi logo han sufocar o lume das túas brasas,
E a pira será cinza, borralla aquelas lapas.

Só agora tes, por fin, nupcial, a túa verdade:
A morte que iguala do morrer na sorte
Aos altos reis cos baixos labradores.

Poldros

Jukka Male

Se deitas unha espiña no centro da canción
e deixas que a ferida lle sangre ou se gangrene
verás que desa dor florecen vellas tardes,
camiños arrincados ao lume do crepúsculo
e un voo de labios tenros que deron en perderse.

Así que non dispoñas agullas, estiletes,
trebellos que abren fendas na carne do teu canto
se acaso consideras mellor para ese rumbo
tornar ás melodías que ascenden por abril.

Afástate daquela do outono e os seus ríos,
e anímate a sucar os campos constelados,
os bosques de maceiras, a música feliz,
algún dos signos gratos que fundan na emoción
tremores de ouropéndolas e xílgaros e aves.

Sé, pois, como eses poldros que arrincan das primeiras
calores un incendio de música e clamor.

Os poldros que se inclinan nas fontes a beber
os viños que arrecenden a flores e a pasado.

Liñas aéreas

Morrer hei de morrer un día se deus quere
Acaso algunha noite de tarde ou de mañá
Que antes ou despois sen dúbida debemos
Tomar ese camiño subir a ese tranvía
Que diso non hai dúbida ninguén pode librarse
E o barco xa está á espera señores pasaxeiros
En nome das diversas persoas que formamos
Oh dámoslles benvindas non deixen de apretar
Os cintos por favor non fumen endereiten
O asento está a falarlles agora o comandante
Da nave en pouco tempo o Atlántico estaremos
Voando unha lixeira caricia de aire fresco
Un céfiro que errante servida será a cea
Que grata lles resulte connosco a travesía
Se acaso precisaren de axuda non dubiden
Non deixen de chamar morrer hei de morrer
Un día se deus quere en nome das diversas
Da nave en pouco tempo tomar ese camiño
Acaso algunha noite señores pasaxeiros
Non fumen endereiten non deixen de apretar

Olla agora como a tarde

Identity Crisis - Photography - Creattica<br />
Part of The Surrealistic Pillow Project By Photographer Ronen Goldman

Olla agora como a tarde,
que enxergabas deitada no linde do río,
vai caendo para o fondo,
a derrota das súas augas desvelándose entre a alpaca,
o reflexo dos azougues corrompéndose na néboa,
as efixies dos salgueiros derrubando na súa umbría
o lamento esvaído da brisa.

E non penses que o misterio destas páxinas é inútil
ou que a lúa remota xa ascende entre os vidros
para darche unha luz que eu deixei esquecida
no silencio da aurora.

E se en van a tarde é breve como todo o que perdura
ou, tanxendo aquelas harpas que soñaban outonizas,
vai morrendo entre as alaudas,
para logo convocarnos ao seu claustro de tristeza
e sentir que o seu fluído foi perdido para sempre,
lembra a liña dos teus ombros a pairaren sobre o mar,
a maneira en que foras chegando ata a praia na illa.

Pois a noite só procura culminarse de oferendas,
espreitar o regreso de outubro no ceo
e ir mollando os áltos céspedes das gándaras,
a canción desolada que dan en verter os salgueiros no río:
ese cálice roto que verte ouro antigo,
o silente debuxo das aves nas augas.

E é por iso que non debes ver misterio neste ocaso
se da longa travesía voltas núa para darme
o loureiro da túa fronte
ou das noites culminadas pola sombra vas furtándome palabras
para logo ofrecerme o seu voo e eu saber que te afastas.

Dragados e (de)construcións

Xa nunca poderei chegar a aquela casa
Da longa balconada no límite do río.

As obras comezaron.
Obreiros e camións, piquetas e guindastres
Proceden desde agora a derrubala.

O anuncio que se olla na distancia
Con cores moi metálicas e vivas
Advirte que erguerán un novo hotel
Con vistas panorámicas, piscina…

Dirás que son un vello reaccionario.
Con xente coma min o mundo pararía…

¿Qué queres que che diga? Hai cousas que pertencen
á íntima canción, ao diálogo que un
emprende coa paisaxe, coas formas melodiosas
dos ríos e os outeiros.

Xa sei que nada é certo, que todo voltará
A ser de novo un día tan vello, tan antigo,
Como esta construcción, e un home do futuro
Igual ca min agora, acaso comporá
Un cántico inflamado
En contra do progreso.

Exortación aos estudantes do porvir

A ti, sabio estudante, que un día do porvir
Solemne concentraches a ollada nestes versos
E máxico tremor sentiches ao saber
Que aquel, que en días idos a Lidia lle entregou
Sublimes outonías e lánguidas preguizas,
Tamén en ti pensou, diríxome en febreiro
Do prístino dous mil pedíndoche tamén
Que alongues o ronsel de rito tan estraño
E acollas no máis turbio do ingrato corazón
A deusa benamada.
Porque ela, se é preciso, se quere fornecer
O río de vandálica fervenza, tamén fará por ti
As mesmas abraiantes, eróticas loucuras.
Por ver se no torrente das claras, bravas augas,
Consegue secuestrarche o ánimo ou o gozo.
E, preso xa nas redes da nova idolatría,
Tal cervo vulnerado, estudos acrecentas
Con Ela por obxecto, eu só de intermediario.

Tango

Sen dúbida perdín o rumbo dos meus anos
O día en que deixei que, errante, te afastases
De min por unhas poucas palabras de arrebato.

A vida aporta ás veces escura encrucillada,
Camiños que nos cómpre axiña distinguir,
E é fácil enganarse, optar por unha vía
Que leva á perdición, deixar atrás un paso
Que cruza un fondo corgo, e en troques preferir
Pasaxes que despois infindas nos obrigan
A nómadas vagar por ermos e desertos.

Así que non me estraña que agora, nesta altura,
Despois de tantos anos, no tempo en que os loureiros
Xa cinxen en coroa a miña heroica fronte,
Decidas regresar e escribas longa carta,
Relato do teu curso por bares, por haréns,
De tratos con macarras, con chulos, con ladróns,
E digas que aínda sofres por coitas tan antigas.

Comprendo a túa mudanza. Eu son agora membro
De clubes elitistas, navego en grandes iates
Con ricos empresarios, conduzo un automóbil
Con coiro nos asentos, e teño amantes varias
De razas moi diversas que acoden á chamada
Solícitas e tenras.

Desculpa a negativa
Mais creo que pasaron os meses en que, inxenuos,
Podíamos urdir fundar unha familia,
Comprarmos un terreo, facermos unha casa.

Eu sigo a ser solteiro mais teño o corazón
Comesto de soidades e fracaso.