1999

Escóiteme, madame: mañá comeza o outono.
Neste triste balneario só quedamos
Os dous e unha noxenta
Fragancia de menciñas.
Os músicos partiron. Tamén aquelas damas
Tristísimas, doentes.
O mundo son dous mobles e os seus ollos
Cromados polas augas minerais.
Ninguén ha de anunciar a hora do solpor.

En horas como esta un pode contemplar
Honesta, honradamente, a opción do suicidio.
A vida é como un baile que empeza e se abandona
Se a orquestra se detén, se o ritmo é fatigoso.

Mais, vós, madame, ¿quen sodes?, oh filla dalgún xastre,
Oh neta dalgún crime.

Daría a miña vida, se non me pertencese,
Por tantas cousas gratas, que excuso enumeralas:
A noite de verán bañada en plenilunio…
París, ou mellor Londres; sen dúbida Venecia…
O mar que se espreguiza como unha prostituta
No límite da praia, a música e os ríos…

Mais nunca eu a daría, por vós, madame. Xamáis.
Que triste que estaría ollando o meu cadáver,
O inútil dese aceno, final e innecesario.

Vistámonos, entón, con prendas elegantes.
Baixemos ao xardín, brindemos pola tarde.

Que o século se perda, que morra esta centuria.

Aténdame, madame: mañá comeza o outono.
No peito xa lle medra o signo dunha flor.

Advertisements