Consellos 4

Nunca poñas na fronte unha pinga de sal
Se non é para darlla aos que levan o crime
Debuxado nos sulcos da palma da man.

Gárdaa sempre por dentro, procura non tela
No lugar onde poidan mirala outras xentes máis doces.

Mais se alguén che reclama un incendio ou agrede
Os palacios máis nidios de todo o teu reino
Ou vulnera o que gardas en herdo
Como dádiva triste da túa liñaxe
Non esperes a entrar como un touro ferido
No interior do seu ventre,
Non evites mancar as súas vísceras agres
Nin tiralas despois sobre a lama ou as pozas
Como escuro alimento dos nobres avutres.

Advertisements

Consellos 3

“O gran do que xermine a flor da túa ventura,
Semente da túa sorte,
Ha ser un puro acaso.

A todo o que prodigue o fado co seu voo
Lle compre ser fatal”.

Así falan os signos, así fulxen estrelas.
Por iso non digamos que existe na túa fronte
Un trazo de infortunio, a marca da derrota.

Que toquen as campás
Mostrando no seu eco o azar da providencia.

Consellos 2

Non gardes no diario da incerta travesía
Máis páxinas que aquelas, precisas, necesarias,
Xurdidas do luar caendo no navío.

A noite é só unha améndoa, fendida no seu centro,
Que amostra o froito cándido, bañado de brancura,
E ti xa navegaches naufraxios, descalabros,
Desastres e aínda olvidos.

Así que non conserves as follas da paixón,
As láminas da morte, calquera outro papel
Brotado dos espolios, das glorias ou caídas.

Só debes custodiar as íntimas penumbras
Daquilo que aínda escribes en brillos inspirados,
E sempre rexeitar
Fracasos, bancarrotas, ruinas, desventuras.

Consellos 1

Non deites as túas queixas naquel salgueiro branco
Que agora está durmido e soña con chegar
Á nova primavera.

Non deixes que o teu pranto impregne a súa beleza
De bágoas e saloucos, nin ames da súa sombra
O acougo e a quietude.

As árbores precisan tamén da soidade
E medran á procura de seren aínda libres
De tanto estar suxeitas á lei da grave terra.

Así que se procuras ornalas no misterio
Do noso rito escuro
Mellor que sexas ave.

Negra sombra

Tiña aberta unha boca no centro da outonía,
Un pozo que manaba estraña claridade,
Unha sombra de luz, un lóstrego de umbría
Murchando rosas negras, Raíña Escuridade.

Levou o canto aceso en días torturados,
E dixo estar ferida por aves solitarias,
Deixounos un poema de imaxes portuarias,
De xentes que embarcaban aos trópicos soñados.

Gardaba na súa queixa un eco altivo, claro,
Un sol que esparexía penumbra pola estancia,
E foi pra todos nós fulxente como un faro
Batendo coas súas aspas na néboa e na distancia.

Marítima

Ninguén debe sulcar en naos de negro leme
Os mares desta hora poderosa
Se non é para encher as redes coa derrota
E o barco ao fin varar en praia solitaria.

Así fagan aqueles que temen da fortuna
O pulo do seu brazo furibundo.

Ousados e valentes, curiosos, destemidos,
Sométanse ao designio dos ventos, icen velas,
Coñezan a ventura e a aventura.

Heroico o que regrese ben pode comparar
O curso dos seus días, o rumbo dos seus anos,
Con outras singraduras, sublimes e lendarias,
De Ulises ata Orfeu, de Aldrich a Colombo.

A morte finalmente inxusta igualará
a estes cos primeiros
e todos xacerán conxuntos baixo terra
sen outro galardón que un fío de palabras
que chaman gloria ou lenda,
ou simple, simple historia.

Así que non procures valerte dese dado
Que deita en tabuleiro ignoto un neno antigo
Que, entre outros, atende ao nome de Azar.

Conserva as sete vidas se tes algo de gato
E non emprestes unha nin poñas en perigo
O corpo ou a conciencia. Axiña saberás
O insólito que é seguir vivo despois
Das ondas e as illas e os portos e as praias.

Maradona

Alguén dirá de min que errei a miña vida,
Que fun ruín e débil, de feito impresentable.
Mais podo asegurar que hai glorias que merecen
Alén dese tributo do aplauso da tribuna
O pago doutro imposto que cobra a propia historia,
O rango de ousadías que Píndaro cantase.

Estamos, pois, agora no México de mil
Novencentos oitenta
E seis, aquela tarde
De máxico verán.
Eu son o que recolle intrépido a pelota
No centro dese estadio e avanza entre contrarios,
Aquel que en poucos metros arrinca xa ovacións.

O xenio que me habita, sublime, precipita
Os pasos do destino e eu mesmo son o fado,
A sorte, a estrela, o albur,
A porta que abre os eidos dos pastos da ventura.

Por iso cada toque do pé contra o balón
É case unha batalla
Gañada, un alto evento castrense, militar.
Un sobrio aceno épico
Que atinxe, sen embargo, os fastos do espectáculo.

Podedes repetir mil veces esa escena
E nunca encontraredes razón, motivo, excusa.
Así de caprichoso se amostra sempre o azar.

Por iso eses adornos, precisos, necesarios,
O esforzo derradeiro, o toque final.

E Arxentina xa gaña
a Inglaterra dous cero.

Do acontecemento

Resulta crucial a diferenza entre feito e acontecemento. Mentres o feito é algo que ten lugar como resultado da vontade, o acontecemento é o produto do devir, do azar, do fluír das cousas. A experiencia estética é sempre acontecemento, xamais feito. E ese acontecer das cousas sen nós intervir desvélanos o que os formalistas rusos chamaban estrañamento; o que Rilke tentaba explicar cando concibía a beleza como un fragmento do terrible; o que Joyce denominaba epifanía; o que Lacan distinguía como jouissance, gozo; e tutti quanti.

A diferenza entre buscar e encontrar. Ou, máis ben, ser encontrado.

Que terán algúns poemas, algunhas persoas, algunhas músicas, algúns cadros, algunhas casas, algunhas sombras… para seguiren sendo acontecementos? Unha vez tras outra. Nunca feitos, sempre acontecementos. L’événement.

ÁTICA

Aqueles que na insólita chamada desta hora
Esquezan o seu arco, a lanza, o heroico escudo,
E dean en fuxir, xamais terán perdón,
Xamais serán vingados se o fado se lles torce,
Ninguén fará por eles, o olvido acadaraos
Alí onde pervivan, despois deste holocausto.

Así que reunidos, audaces, medoñentos,
Valentes e sublimes, covardes, timoratos,
Formemos a lexión, a plétora, o tropel
Que arrinque do inimigo cadáveres e pranto.

Ah gregos, atenienses, feliz cidadanía
Chamada a perdurar por séculos e séculos,
É tempo de arrimar o ombro e derrubar
A Esfinxe e os vapores de xofre que inda ascenden
Dos abismos do Hades.