Carta de viños: Das Rheingold

Non era deses tintos que soen permanecer
na boca como orballo de cinza ou de silencio
nin tiña esa frescura das lamas invernais,
a lírica alianza de terra e flores murchas,
mais lía a pel dos labios co tacto dunha uva
e mesmo acariñaba o fondo do teu ventre
deixando un voo manchado coa borra do delirio.

Non sei de onde proviña. Si sei que era do Rhin,
das terras en que a serpe do río se fatiga
lentísima en meandros de viña e cereal,
da terra en que a fronteira agarda máis alá
en campos disputados en décadas sen conta.

De todas as garrafas que abrín na miña vida,
aquelas que me deron acougo na tristeza
ou esas que empreguei no brinde ou na derrota,
ningunha máis distante da néboa ou do luar
que a escura, case negra, bebida xunto a ti
a noite en que chegamos a Alemaña.

Advertisements