A última pregaria

A torre que perdín, aquela que está feita
de lámpadas e outono, acaso porque forma
incerta unha unidade de cinza ou de tristeza,
non pode xa consigo, tamaños son os pesos
que leva na canción, o mesmo que alguén leva
un pano para abrir na flor da despedida.

A torre á que subín, aquela que ensinaba
as luces do crepúsculo no fondo da distancia,
a casa que na altura deitaba sobre o mar
as aspas do seu voo de luces longas,
o aberto mirador do ocaso sobre o mundo,
o cuarto ao que chegaban as noites desde lonxe,
comeza a derrubarse, escóitanse os cascallos,
e as chuvias van furando nas fendas sobre a pedra.

Teremos que partir, buscar as novas torres,
os templos doutra fe acaso ir construíndo,
deixar que o tempo abata as outras que se ergueron,
que o vento arrinque as laxes, que renxan ben as portas,
que pase unha enxurrada por dentro das paredes
que roube no fluír a arte das estátuas,
os libros que aínda dormen na vella biblioteca,
antigos instrumentos sen música fechados
na sombra dos roupeiros, na tebra dos caixóns,
e todo vaia entrando no asombro da ruína,
que a lúa nos sepulcros eleve para eles
a última pregaria.

Advertisements