Insólitos monólogos: Adrián Solovio a Marlene Dietrich, Berlín, 1930

Os días que me queden aínda por vivir,
os meses ou os anos que deba de agardar
cargando a doce mole do peso da existencia,
quixera eu derramalos á beira da túa luz,
sentindo o voo melódico da música a zunir
o mesmo que unha abella en prado delicioso.

É luxo que me impoño, exceso innecesario,
acaso un arrebato, un rapto de desexo.
Mais nunca fun alleo de Venus aos caprichos
e sempre fiel seguín o curso dos seus pasos.

Dirán que andei perdido, que errei a miña vida,
que torpe me adentrei en selva pedregosa,
que inxel dilapidei fortuna e existencia.

Mais esas son as regras do xogo da ruleta:
ou gañas e consegues imperios e facendas
ou perdes e arruínas a casa e o negocio.

Arríscome a gastar o resto dos meus anos
seguindo a longa estrada camiño dunha feira,
camiño dunha festa en noites de verbena,
camiño de teatros no inverno máis fecundo.

Arríscome a volver de novo nun cruceiro,
andar de porta en porta pedindo algunha esmola,
seguir desde unha aldea o rumbo cara a outra,
feliz como os moinantes, os pobres, os saudosos.

Non outros os destinos que sempre desexei:
un voo de ave lixeira na tarde polos campos.

Advertisements

Enigma

As flores que dá Enigma son sempre deliciosas.

Ignotas ata o día de velas florecer,
os talos que as sosteñen e os ventos que as abanan
son forzas que litigan, que buscan a victoria,
o mesmo dá que sexan magníficas, vermellas
ou tristres e ruíns morando polos prados.

Enigma sempre ensina algunha na lapela,
ningún dos atavíos que soe presentar
carece dese toque distinto de elegancia,
refuga esa presenza cromática de flor.

Por iso anima Enigma a luz polos camiños,
as brétemas e as chuvias lixeiras como o orballo,
o longo atardecer de sol case amarelo,
prendido polas froitas das árbores floridas.

Enigma, o melodista de arcano canto escuro,
aquel que derrrubaba a voz contra as adegas
ou viña con sombreiros tapando todo o rostro,
feliz compositor de limpas partituras,
sen mobles a súa casa, sen cama onde durmir.

Enigma, o vagabundo, o músico falaz,
que toca con sordina cancións do esquecemento.
Enigma, ese que morre e, ao pouco, resucita.
Enigma, o que se perde nos cruces dos camiños
e vai deixando fitos de pedra polos campos
e pedras esculpidas con fondos xeroglíficos.

Enigma, ese bandido, discípulo do Tempo.

Virá de novo o inverno

Virá de novo o inverno. Non este que se vai,
tampouco aquel furtivo que houbo de matarte,
nin ese que chegou
e foi certeiro en busca do centro do teu peito,
senón outro distinto, mais lento, cobizoso,
constante non seu voo de astros e cometas.

Ben vexo como vai o espazo pervagando,
as curvas da materia, os ecos da tristeza
puíndo coa súa luz, xigante, milenario.

O mesmo que os viaxeiros agardan polo andén
a exacta comitiva de máquinas, vagóns,
que empurre os corpos cansos camiño da distancia…

O mesmo que as ribeiras espreitan a chegada
das augas que o torrente dispara por novembro…

O mesmo que a maceira cobiza en floración
o peso do pardal, o vento da laberca…

así dispoño a ollada no fondo do horizonte.

Tranquilo, sen temor, acaso como alguén
sedento dun licor ben raro e delicioso.

Vanitas vanitatis

Advirto como os pobres, mundanos triunfadores
Que asinan as súas obras nas feiras da vaidade
E séntense por dentro campeóns irresistibles,
Lucrándose de néboa e efixies tormentosas,
Divagan sobre o mundo sen tempo de pensar
Na longa ruína, na extensa devacle.

Enganan a soidade con cánticos e odas
E arrincan longos vítores, encomios, ovacións,
Supostos beneplácitos de turbas abraiadas.

Mais ti, vello país, feneces derrubado,
Coa hedra medrando no alto das vellas murallas.

Que nunca a sabia grei daqueles que veneran
O canto e as súas ramas de árbore frondosa
Permita que o meu verso acougue entre ese pasto
Pois todo canto dixen foi dito para o vento
E é nel onde residen o prezo e a valía
Das miñas cantinelas.

Así que mercaderes, tratantes, maioristas,
Diserten doutra cousa.

Se non, que saiban certo que un día ha de chegar
En que anxos de cinza erixan a espada
E todo o que é proveito, produto, dividendo,
Se torne escoria, po, despoxos e borralla.

Ah inspirados pedagogos, preceptores, eruditos,
Expertos e instruídos, sapientes e letrados,
Que pouco superávit, que mala comisión,
Que escasos estipendios.

Se un día alguén falar contando a miña historia
Coñeza previamente a luz deste poema,
A seiva que circula no talo desta flor
E o sangue que percorre a fábrica do engano,
Un ton de melodía quebrada, xa sabida,
Un lento sopor que me afasta do norte.

Biografía

Ese vello señor foi todo un cabaleiro.
Atrás deixou os anos que a vida lle entregou
Enchidos de reloxos, de fontes, de xardíns.
Tamén de matrimonios, de lúas e adulterios.

O azar que na ruleta se amostra estaba exento
De enigmas para el. E amou a antiga arte,
As pontes de París, os líricos retratos
De damas da nobreza. E nunca rexeitou
Os lenzos de Chagall, o viño ou o caviar,
A música de Brahms.

Comprou un vello pazo e encheuno de criaturas,
Mordomos e criadas, lacaios e parentes,
E alí se compracía movendo o seu bastón
Ao tempo que contaba con moita lentitude
A historia de Galicia, citaba trobadores,
Ou mesmo xa escusaba de vez algún escándalo.

De noite, no recanto máis íntimo do cuarto,
Despía unha boneca, bebía algún licor
Prohibido polos médicos e dábase a praceres
Ilícitos, estraños, con roupas de muller.

Un día en que a outonía se erguía para darlle
Ao mundo o seu galano de escombros e ruína
Sentiu como no peito se abría unha cisterna
De flores e de sangue. Morreu tamén sublime.

Os fillos cando, herdeiros, sentaron a saber
Cal fora a, de certo, vontade derradeira
E abriron os papeis daquilo que, en principio,
Debía ser legado, cesión, dote, encomenda,
Tan só puideron ler
Un libro de poemas.

Preguizas 7

Como sempre que soño unha casa na praia,
Un vapor de cancións silenciosas deitando o seu fume na tarde,
Ou camiño encuberto na fraga dos días
A queimar a madeira de abril nalgún claro do outono,
Como un vello devoto que acende candeas á tarde,
Recoñezo a túa sombra nas liñas do corpo,
Fago cálculos longos no rumbo dos anos
E unha néboa de vellas lembranzas me ensume a mirada
Ata darme a expresión do que dorme cansado.

Foi tan alta a soidade de ter que vivir
Derrubado na lama das horas
Que encontrei a maneira de abrir as estancias do tempo
E asignarlle á memoria un faiado con lirios caducos.

E foi tan baixa a materia que herdei da túa pel,
Ensumindo un deseño da vida disperso ou errante,
Que inda agora manexo coitelos,
Deito en min os aceiros máis fríos das albas
E camiño aqueixado por falsas doenzas.

Mais, foi útil perder todo aquilo que amamos,
Escoitar a canción da túa ausencia querendo cinxir
Unha corda anoada arredor do pescozo,
Esquecer nunha illa do olvido as túas últimas fotos
E arrincarlle ás entrañas do tempo un apéndice triste,
Para logo perder a batalla do mundo
E ficar residindo tan só
Sobre a luz desta páxina?

Preguizas 6

alt

Da vila que florece entre o pouso das néboas
Arrincada a un voo de gritos e distancias
Gardádeme un lugar que teña ocaso,
Un recanto que se acenda no río do solpor
Para abrir as nupcias altas, venteadas
Do outono aínda infante e o verán.

Que sexa un deses cálidos cafés
Que Hibernia ofrece en pago de ambulancias
A todo aquel que arrisca o seu camiño
E prende nunha aba do chapeu
A flor murchada en bosques ao seu paso.

Que nunca alí se internen as mesnadas
Errantes dos que van
Incertos, sen afán nin lucro da paisaxe.

Que sexan outros templos os que dean
Acubillo ao seu percurso.

O pórtico ninguén
Máis ultrapase.

Preguizas 5

Das horas que aínda pase tecendo este misterio
De voces e de sombras, retumbos e silencios,
Non é esta madrugada, erguida sobre o ceo,
Aquela que me entrega sixilos e segredos.

Que a aurora vén sumida nun voo tan circunspecto
Nun carro tan estraño, nun sopro tan discreto,
Que todo o seu rumor de mítico correo,
De heraldo sixiloso, de escuro mensaxeiro,
É só unha fráxil sombra no gris do neboeiro,
Eclipse e orfandade na luz do firmamento.

Así non pode o canto tecer o signo hermético
Que ansía recluír nalgún lugar do verso.

Exortación ás ameixeiras

Benvindas, oh ameixeiras, floridas no final
Dun xélido febreiro. Eu son o que cantou
Idénticos excesos nun ano xa perdido
En prístinas calendas. Daquela índa cría
Poderme contaxiar coa lírica doenza
Da vosa prateada, celeste floración.

Mais hoxe estou ferido, despois dun longo inverno
E todo o que vos diga debédelo ubicar
Nos ánimos mordaces daqueles que desexan
Voltar de novo á vida, ser nenos outravolta,
Agora que afectados da idade no fluír
Sabemos certamente que algún deses vindeiros
E próximos invernos será longa viaxe
Sen meta e sen regreso.

Meditación sobre as árbores

As árbores que somos por veces facilitan
O curso dos paxaros celestes do destino
E sonlle gratas fondas, hostais onde acollerse
No rumbo da súa incerta travesía.

Por iso solitarias, gregarias ou espidas,
Sen follas ou ramaxe, as árbores sabemos
Tratar os visitantes, dispor a súa hospedaxe
De xeito que se sintan contentos, satisfeitos,
A casa vexetal, máis alta do que a terra.

As árbores caídas acollen menos aves
E son nobre despoxo de inmundas alimarias.

Así que, derrubada a altiva laranxeira
Que foi a miña vida, agora o campo está
Máis orfo sen a forma rotunda das súas polas,
A herba non ten sombra e xa ninguén accede
Aos froitos saborosos orlados de xiada
Que o vento lle arrincaba algunha noite.

Oh aves que vagades os aires de setembro
Deixádeme sentir por vez xa derradeira
O tacto dese súbito, celeste planear
Deténdose nun intre, o voo sobre a madeira.