Nietzsche ante a loucura

Xurei algunha vez que había de deixar
o hábito infeliz de frecuentarte
e ir por outra senda camiño da beleza.

Mais vexo que non puiden cumprir o xuramento,
ser fiel a unha promesa estúpida e febril,
e sei que, pola contra, ti es a preferida,
aquela que adormece comigo nos seus brazos,
e leva a miña mente por túneles e covas,
por pozos, por eclipses, por prados no luar.

Acaso non debera. Tería que coidarme.

Os médicos anuncian que podo recaer,
pasar a derradeira etapa da existencia
sumido no silencio nalgunha institución
penando por vivir tamaña desmesura.

Mais eses son os fados e os astros que me orientan,
mariño a contemplar a azul cartografía
da noite que te enche, oh crise da razón.

Advertisements