Enigma

As flores que dá Enigma son sempre deliciosas.

Ignotas ata o día de velas florecer,
os talos que as sosteñen e os ventos que as abanan
son forzas que litigan, que buscan a victoria,
o mesmo dá que sexan magníficas, vermellas
ou tristres e ruíns morando polos prados.

Enigma sempre ensina algunha na lapela,
ningún dos atavíos que soe presentar
carece dese toque distinto de elegancia,
refuga esa presenza cromática de flor.

Por iso anima Enigma a luz polos camiños,
as brétemas e as chuvias lixeiras como o orballo,
o longo atardecer de sol case amarelo,
prendido polas froitas das árbores floridas.

Enigma, o melodista de arcano canto escuro,
aquel que derrrubaba a voz contra as adegas
ou viña con sombreiros tapando todo o rostro,
feliz compositor de limpas partituras,
sen mobles a súa casa, sen cama onde durmir.

Enigma, o vagabundo, o músico falaz,
que toca con sordina cancións do esquecemento.
Enigma, ese que morre e, ao pouco, resucita.
Enigma, o que se perde nos cruces dos camiños
e vai deixando fitos de pedra polos campos
e pedras esculpidas con fondos xeroglíficos.

Enigma, ese bandido, discípulo do Tempo.

Advertisements