Preguizas 7

Como sempre que soño unha casa na praia,
Un vapor de cancións silenciosas deitando o seu fume na tarde,
Ou camiño encuberto na fraga dos días
A queimar a madeira de abril nalgún claro do outono,
Como un vello devoto que acende candeas á tarde,
Recoñezo a túa sombra nas liñas do corpo,
Fago cálculos longos no rumbo dos anos
E unha néboa de vellas lembranzas me ensume a mirada
Ata darme a expresión do que dorme cansado.

Foi tan alta a soidade de ter que vivir
Derrubado na lama das horas
Que encontrei a maneira de abrir as estancias do tempo
E asignarlle á memoria un faiado con lirios caducos.

E foi tan baixa a materia que herdei da túa pel,
Ensumindo un deseño da vida disperso ou errante,
Que inda agora manexo coitelos,
Deito en min os aceiros máis fríos das albas
E camiño aqueixado por falsas doenzas.

Mais, foi útil perder todo aquilo que amamos,
Escoitar a canción da túa ausencia querendo cinxir
Unha corda anoada arredor do pescozo,
Esquecer nunha illa do olvido as túas últimas fotos
E arrincarlle ás entrañas do tempo un apéndice triste,
Para logo perder a batalla do mundo
E ficar residindo tan só
Sobre a luz desta páxina?

Advertisements