Espada

Se remexes agora en poemas perdidos
Que unha tarde escribiches na mesa dun bar,
Procurando abrir neles a xanela do outono
E dispor as túas néboas no centro da casa,
Non é so coa vontade de achar o segredo
Que durmía esquecido no alto do estante
Nin sequera por ver que ficou daquel tempo
Cando incerto vagabas nas sombras da frase
Á procura dun brillo de ouro.

Falo, eu sei, porque empregas
O teu tempo en escuras manobras,
Como aquel xeneral que dispón as súas tropas nun campo
E non treme ao sentir
Que está a morte a deitarse na herba.

É por iso que adquires a forte emoción
E mesturas nostalxia e olvido,
A piedade
E a espada.

Advertisements