DE TODO CANTO POIDA GARDAR DESTE TRAXECTO

alt

De todo canto poida gardar deste traxecto,
Retratos, planos, cartas, epístolas, roteiros,
Ou búxolas, compases, bitácoras, trebellos,
Dareiche en gratitude tributos de silencio,

Dispendios de orfandade, abonos de desterro,
E ondas que arrincaron dalgún antigo vento
Despoxos de naufraxios, tempestades de inverno.
Que non leva equipaxe o vello viaxeiro.

Que se algo en min pervive dos cruzados desertos
Será esa luz de olvido, o desamparo eterno,
Mais nunca o verde oasis, xamais o limpo espello

Das augas encontradas, dos torrentes secretos.
Que nisto está a beleza do tránsito, do éxodo:
Na néboa desa gándara inmensa do baleiro.

Advertisements

Illa das rosas negras

 

 

 

 

 

Ti querías que eu morase na illa das rosas negras
E o veleiro que afundira por seguirte
Amostraba a súa madeira
Apodrecida
Farta do descanso.

A praia estaba inzada de mulleres.
As súas bocas de enxamios silvestres
Petaban nos meus soños. E era triste
Deambular nos pesadelos das súas linguas de febre,
Ver virar a nova onda por enriba do navío
E adquirir a prateada virtude dos seus sexos
Como unha pérola cuberta
De inspiración.

Entón fechei a boca e souben que alí había
Resquicios de leños queimados noutros naufraxios
E cadáveres de velas, destemidos capitáns
A morreren coas súas naves na tormenta…

 

Gañara unha medalla no centro do meu peito.
E un barco que sulcaba os mares polo inverno
E entraba nas baías, nos portos do silencio,
Levoume, viaxeiro, ao límite do incendio.

As piras aínda ardían, choraban os salgueiros,
E a xente camiñaba do brazo do misterio,
Celeste na súa busca dalgún sendeiro vello,
E souben que non era aquel o meu inferno.

Así que fun ollando o longo cemiterio,
As casas derrubadas, calcinados outeiros,
E puxen na mirada daquel alto momento
Un lóstrego de cinza, olleiras de desvelo.