Odisea

Do antigo mar que sulcan as palabras
en naves cheas de ánforas e hexámetros
só lembro o vello aroma do crepúsculo
e esa vaga e circular efixie que na noite
despois das chuvias fértiles de abril
emerxe desde o fondo,
atravesando espazos co seu corpo
e abrindo a leve xanela do verán
con un fulgor lunático.

Do resto gardo un eco fráxil
esvaecido como a pomba da mañá
sobre un muro de cal
e só, ás veces,
cando o ingreso do outono é violento
e embalsamo o desexo con flores antigas
lembro a lúa a caer
vertixinosa, acesa,
sobre o doce perfil e a sombra do teu corpo
Nausícaa.

de O regreso das ninfas, 1985