Interpretacións de Claude Lorraine – 8

Adornan ese templo estátuas dunha deusa
Cos brazos xa fendidos
E pode que no branco do mármore perdure
Un eco daquel tempo, un soño que regresa.

As rosas non están.
Murcharon nalgún mes dun ano doutro século.
E foron consumidas por ventos e xiadas.

Deitaron a súa cor
Na terra que rodea columnas en ruína.
E nunca máis se soubo daquel vermello claro,
Daquela opacidade,
Do tacto doutra chuvia nas pétalas gloriosas.

Os vellos constructores, os soberbios artistas
Que ergueron este pórtico sen dúbida ignoraban
Que un día o seu esforzo
Tería a recompensa dun ollos admirados,
Da cámara centrada en tanta destrucción.

Asombra este esplendor,
Este voo da materia culminada nas formas
Dos altos capiteis, das pedras espalladas.
E a pesar do baleiro que enche a devacle,
O sublime desastre está en pé e manifesta
Unha longa vontade
Un desexo de ser.

Manifesto

Dificilmente pode alguén con harpa e voo
Sumarse á comitiva das novas estulticias
E así emprestar o canto, a seiva, a mesma flor
A espúreos labores de espolio e escombro.

Por máis que sexa incerta a estirpe colosal
Daqueles que aínda andamos nas frautas e a outonía,
Menor é o noso vínculo mundano, baladí,
E sempre sobran honras, e títulos, e fama.

Aqueles que pertenzan á excelsa sociedade
Da lira ou da oración axiña os abandonen
Se é certo que procuran encherse no interior
Co branco fecundo que brilla e dá sombra.

Se non, fica probado que é outro o seu obxecto
E excusan os ollos e a noite e o afán
Gastarse coa lectura de notas, borradores,
Que nunca darán luz, nin gozo, nin consolo.