AS CHAVES FERRUXENTAS

As chaves ferruxentas dalgunha casa vella
Que ignoran cantos séculos sulcaron a súa pel
Regresan para abrirme a porta do verán.

Son formas dubidosas de antiga artesanía,
Metais que se forxaron nun molde xa perdido
E andaron entre mans de ancestros venerables.

Posuíron os segredos de noivas e de mortos
Tronzados por un vento funesto de invernía
E foron agachadas en cestos de tristeza.

Cantaron os camiños nos petos doutros homes
E sempre regresaron en forma de segredo:
Un veo que se descorre e funda no interior

As chamas acendidas na pedra da lareira,
Os leitos de albo liño, as brancas almofadas,
O fume que xa ascende do ferro da cociña.

Son signos imprevistos, estraña alegoría,
un trazo que aínda marca a forma de chegar
Ao centro dunha estirpe, ao pozo da familia.

Por iso gardan dentro da alma do metal
A música esquecida, a ignota proporción
Que ordena e que asenta, que instaura, que fixa.

Mabel Normand 1892-1930

Dispuxo o corpo alí, no centro da pantalla,
e foinos debuxando nos ollos un solpor,
un voo que esparexía a luz sobre o horizonte,
pois era con certeza da parte máis sombría,
das terras en que emerxen os cólicos das tebras.

Os panos que vestía, as roupas que deixaba
ciscadas pola herba, as luvas ilustradas
con noites que gañara en xogos de casino,
a flor da boca enchida con cinza e refugallos
de antigos amoríos, deixábana de pé
no centro dos insomnios,
chorando por un día que nunca máis volvera,
soñando con fracasos de viños moi escuros.

Non dixo nunca Eu, quizais porque gozou
premendo nos pianos as teclas da tristeza.