Capri, c’est fini

 

Feliz quen ingresado na sombra dun hotel
Un sábado na tarde ocupa un cuarto antigo
Con vistas para o mar, dispón as súas camisas
No fondo do roupeiro, extrae o seu caderno
E ponse a contemplar a tarde no declive
Fugaz e somnolenta. Despois, xa descansado,
Compón o seu poema, falando sobre as artes
E os círculos da historia, e só cando un perfume
Ascende da cociña,
Cromado de fiúnchos e de ouregos,
Decide abandonar o cálido apousento,
Deixarse conducir no enorme elevador
A zonas de feliz restauración
E alí ocupa mesa non lonxe dunha dama
Solteira, sen máis carga que roupa ben escasa;
Sorrí cando ela mira e ponse a dialogar,
O viño non abonda, precisan outra xerra,
E ao cabo dunhas horas, a noite xa estendida,
Camiñan polo fondo do xardín
E sentan xunto ás augas bebendo o derradeiro
Licor de malta, suave, o mesmo que a caricia,
A lenta, a deliciosa caricia que entrecruza
As mans e logo os corpos, ao tempo que xa soa
A orquestra con antigas cancións moi melancólicas.

Dos gregos aprendín

clip_image001
Dos gregos aprendín que ríos e regatos
Son deuses que abandonan por veces os seus pazos
E gozan con vagar camiños e meandros,
Regueiros e fervenzas, torrenteiras e saltos.

Así que non me enganas, oh Miño derrubado
No límite do inverno, alá no fin de Marzo,
Que sei que te apresuras, que sei que vas de paso,
A ollar polas ribeiras, nas árbores dos campos,
As dádivas de Abril, os galanos de Maio.