Theda Bara 1885-1955

Houbo neves que xamais se derreteron.

Só deixaron de chorar.

Unha delas puxo un dedo sobre o rostro da tristeza
e filmou como chovía pola fronte dos invernos
e pintou como vertían as semanas o seu pranto.

Fixo tantos fotogramas que ata o tempo se parou
ata o sol ficou deitado a contemplala.

Era branca e tiña o peito florecido de cipreses
e as palabras con cabalos como espazos sen distancia
as palabras como un pozo de misterio.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s