Louise Brooks 1906 – 1985

Entón Ela desceu do alto do faiados
e quixo coñecer as cifras da devacle,
os nomes que caíran xunto á beira dos ríos
como alas de páxaros
e darse algúns dos títulos e emblemas
que ficaran gravados no alto dos brasóns.

E ollouse ante os espellos quebrados de Hibernia
e dixo para si:
– Eu son Ela, a dos corvos, o último vestixio da negra liñaxe.
– Ela Triste, a bágoa que caiu dos ollos do meu rei derrotado.
– Ela Azul, o ceo que aínda se entolda coas néboas da mañá.
– Ela Virxe, a terra que non furan as cobras e as toupeiras.

E viuse tan fermosa con todos os galanos
que deu en celebrar con bailes os seus ollos
e alí ficou danzando sen medo do solpor.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s