Constance Cumming 1910- 2005

Non houbo nada nela que houbese que esquecer.

Un rostro pode ás veces gañar esa brancura, verter a palidez
do tempo derrubando castelos e palacios, gobernos e fronteiras,
e ser como un milagre de lóstregos soñando,
de lóstregos rompendo os círculos da historia.

E nela foi a luz un río de prodixios.

Lembrámola facendo Glamour, unha película
de músicos e mozas coristas que procuran
a lámpada da gloria.

A neve tivo nela un eco e un espello.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s