Clara Bow 1905-1965

soñei que regresaba con ela a outro país
un barco transportaba na néboa a nosa voz
e eu tiña unha carteira con símbolos gardados
un saco con especies e restos de mazás

non sei o que dicía mais podo recordar
que ardía entre o cabelo e a luz dalgún silencio
e ás veces cando entraba no inmenso restaurante
botábase a bailar botábase a sentir
a música que viña nalgunha caixa rota do sur do esquecemento

non puido ser durou o que duraban daquela as travesías
mais sei que alá no fondo dos bosques da memoria
no límite da fraga que un poida camiñar
ardendo como un faro no inferno dos recordos
están os nosos corpos escuros e abrazados
escuros e dispostos de novo para o século

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s