Narciso

A torre foi entón un oco fronte ao mundo,
Lugar para o silencio, estancia do baleiro,
Un cuarto sen ornato, o branco das paredes.

Alí ninguén chegaba. Só un día atrás de outro
Saían as palabras, os soños, os recordos.
E pouco máis había naquel desdebuxado
Recanto para o olvido.

Así, desocupado, sen mobles e atavíos,
Fiquei libre de min, señor e maxestade
Dun reino que perdera confíns e territorios.
Imperio reducido a un mínimo lugar,
Dominio sen herdade ou patria sen facenda.

Por iso unha mañá logrei ollar o espello,
A lúa que fulxía no azougue do cristal,
O vidro máis opaco fundado nas orixes.

Perdera no camiño celestes municipios,
Provincias desoladas, distritos doloridos,
Comarcas abatidas, palacios de fatiga.
E aínda outros enseres, trebellos, utensilios,
Inútiles e tristes, caducos, inservibles.

O espido viaxeiro, xa náufrago e perdido,
Chegaba entón ao núcleo, á médula do centro.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s