Cita 2

Os heroes errantes son fálicos, nun permanente estado de erección, erguidos sobre a chaira. A palabra coito representa a sexualidade xenital como o acto de camiñar (ambrar, de ambulare, no galego medieval), pero a inversa tamén é valida: todo acto de camiñar ou de vagar polo labirinto é xenital-sexual. Todo movemento é fálico, todo comercio é carnal. Hermes, o falo, é o deus dos camiños, das portas, de todas as entradas e saídas; de todos os acontecementos.

(Norman O. Brown, Love’s body)

Primeiro encontro con Baco

Daquela ollei a Baco subindo por Urzaiz.
“¡Amigo!”, reclamoume, “¡é tempo de outonía!”.

Levaba no seu peito prendidos uns ramallos de hortensias agostadas.
Caían da súa boca os fíos dunha borra que outrora fora viño.
Ningún outro sinal de ser un deus antigo.
Só manchas sombras pringues na altura da camisa.
Resquicios no seu traxe de ter amado o voo das longas ebriedades.

“¡Oh místico parente!, ¡reitor dunha academia de enveses e fracasos!
¿Que fas, varón e femia, rapsoda rimador?”

“Tiña aberta unha boca no centro da outonía”,contesteille
“Un pozo que manaba estraña claridade,
Unha sombra de luz, un lóstrego de umbría
Murchando rosas negras, Raíña Escuridade”.

Dispuxen logo alí a alfombra de deitarme a ollar a soidade,
Moquetas de abrir cartas, os forros de chorar,
E tristes telegramas,
Epístolas fervidas en baldes con alpaca,
Esquelas de silencios acaso falecidos,
Postais que non chegaran de viaxes nunca feitas,
E bártulos, baúis, valixas e aínda cofres.

Daquela protestou unha señora:
“Serían tan amables de deixarme pasar”.

Pasaron os bombeiros. Había algún incendio
De flores nos balcóns, macetas que prenderan un pranto por voltar
De novo á primavera. E alá corrían todos,
Camións cisterna, luces, terrores de ambulancia.
O público o xentío quería contemplar
Lumeiras no espectáculo, formaren parte activa
Da gala da función do fausto do holocausto.
Mais só eran as flores que ardían que choraban
Con lumes e con fumes,
Macetas que empezaran a xemir.

Eu mesmo ollei un barco caendo desde o alto,
Un barco que voaba,
Un barco que era avión,
Un barco que apousara as áncoras na tarde
E alí deitaba litros, hectólitros, caldeiros de líquidos e sol
Un barco que era ave, sustancia inaprensible,
Un barco que era fausto, xentío e primavera,
Un barco que corría cisterna nos balcóns.

A tarde estaba enchida co mosto vaporoso
que ascende desde os canos, conductos, verterdeiros,
e nós alí sentados
á sombra do vapor,
á sombra dunha hortensia,
á sombra dunha sombra de casas derrubadas,
de casas que caeran, verténdose nun voo,
e Baco non subía e Urzaiz estaba quieto
no tempo da outonía,
e o peito da súa boca non tiña máis que hortensias
na altura da camisa.

E aínda protestou outra señora:
“Serían tan amables de deixarme pasar”.

Por fin houbo silencio e o místico parente,
Aquel que me enviara os tristes telegramas,
Epístolas fervidas en baldes con alpaca,
Aquel que me chamara reitor dunha academia,
Rapsoda rimador,
Aquel que me sentía varón e ao tempo femia,
Silencio, cale xa, señora, por favor,
Estase a debater o porvir da poesía,
Ergueuse e puxo fin á nosa delongada
Conversa parlamento coloquio conferencia,

E aínda outra señora agora sen falar
Nos fixo algún aceno de estar a entorpecer
O río dunha incerta multitude,
“¿Non ven que aquí molestan?”.