DEMANDA Á AUTORIDADE QUE REINA SOBRE ATENAS

 

alt

Oh eu que noutro tempo a Atenas orientei a proa dos meus barcos,
Sen máis afán que o estudo, sen outra perspectiva
Que aquela que abrirían os pórticos gloriosos dos templos columnados,
Agora neste exilio do Atlántico e a terra
Que existe no confín dos mundos coñecidos,
Sen modo de chegar en nave deleitosa
Ás festas que a cidade, oh Nilo, de Alexandro
No estío organizaba despois de que o saber,
Aos poucos que o concurso dos sabios procuramos,
Nos fose derramado en oleos, en esencias,
En augas olorosas.

De todo canto a idade da Ática deixou
En forma de resquicio, ningunha cicatriz
Máis doce que a inscrición de xullo devalando
Con figos, con améndoas, con cítaras e danza.

Por iso, oh nobre Atenas, a aqueles que xuramos,
Pretéritos os tempos, servirte e proseguir
A liña das túas nobres ensinanzas,
Da cruel expatriación librarnos xa deberas
E nunca máis traernos de volta a esta ribeira
Por moito que libérrimos o viño frecuentemos
E a Baco algunha vez rendamos culto e gozo.

Perdóanos, xa chega. Calcula o noso exilio
En moito superior ao prezo estipulado
Por fatuas infraccións, maldades ou fraquezas.
Concédenos a honra de ollar de novo a lúa
Febril na plenitude de espello dos teus mármores.

Éfeso 1981. Retallos da primeira expedición grega

Acaso sexa incerta a historia que relato,
Ou pode que tamén exista algo de luz,
Alén da moita sombra,
En todas as imaxes que lembramos, 
Mais isto aconteceu, se é certo que a palabra
Remite por obriga á realidade,
Aínda que esta sexa a nébula dun soño. 

O caso é que eu andaba nas terras dun país
Distante e poderoso, no estío dunha idade
Que xa non voltará, e un día sen querelo
Tomei un barco antigo, crucei unha lagoa,
E dei en percorrer a amable vila branca
Que agudos eruditos sitúan en Turquía
E tantos estudiosos sinalan como berce
De mundos primixenios, modélicos, perfectos.

Non sei en que momento, non sei por que razón,
O sol que proxectaba fulxente chama branca
Nos mármores, no chan, sentín que aquela idade
De novo renacía, que o tempo non pasara,
Que as horas rexeitaran xirar os seus rodicios
E o mundo estaba quieto e nada percorría
A longa traxectoria das idades.

Que fago agora aquí, de certo preguntei,
Quen fixo que o meu corpo, transido de feridas,
Das chagas que o camiño vai pondo sobre a pel
Daqueles que xa errantes, ou nómadas, vadíos,
Avanzan sobre o lombo dos outeiros,
Chegase nesta hora de brillo cenital
Ás prazas que nun tempo Heráclito pisou,
Aos aires que as palabras de Sófocles sulcaron,
Aos mármores que acaso Praxíteles bateu. 

Quen fixo que esta gloria de Éfeso chegase
E a eterna claridade do clásico acendese
As lámpadas do ensoño, as luces da visión. 

Agora trinta anos despois dese momento
Comprendo que non puiden xamais abandonar
Os pórticos e sombras, as prazas e ruelas,
Que alí fiquei por sempre, 
Que nunca outra cidade estivo tan veciña
De ser a miña patria.