O Canto da Sibila

Escóitame, Manuel: eu son a túa sibila,
a morta que no soño de flores da túa voz
só fala para ti,
do alto das torres derrubadas.

Eu son a falecida,
aquela que ama os corpos dos poetas afogados
e aniña no seu ventre de vermes e tristeza,
a dona que alimenta os corvos do luar
e empreña as raparigas coa sombra dunha chave.

Escóitame e pon ollos de estares moi atento
pois outros non encontro que durman para oírme.

Hai néboas que abren paso a tardes do porvir
e nelas ti viaxas selando vellas cartas,
compondo as altas febres que enferman os arcanxos.
Ninguén a acompañar
a triste comitiva
das sombras que desexan posuírte.

Escóitame, ten fe. Eu son a que virá
tanxendo as harpas negras con gatos aforcados,
buscando nas túas páxinas poemas de aflición.
Pois inda poden acordar queixumes vagarosos
do tempo en que a tristeza estaba erguida.

Se é inútil o camiño que inclinas pola tarde
no límite cincento do xardín…
se hai vidros que te afastan da lámina do espello
e lembras un metal máis prístino que o cobre…
se levas nas túas asas o acorde de setembro
deitando na ribeiras dalgún río…
Aínda poden e ti o sabes.

Por iso te desvelas en noite de verán
e prendes unha páxina de olvido
ao centro das paredes da memoria.
Por iso cando enxergas o fluído da canción
e ves que nel non late materia nin tristeza
senón un breve instinto de garaxes fechados
perdura en ti algún día que tiñas por perdido
e voltas a mirarte perplexo nunha foto
con roupas que tiraches ou deches para os pobres.

Escóitame, ten fe. Eu quero iluminarte,
deixarche o meu camiño posuído de tristeza
sen pedras que perturben o tacto dos teus pasos.

Pois das noites en que baixes a encontrarte co fracaso
e persigas da súa sombra algunha aura esquecida,
os resquicios dunha pel amada hai anos,
o percurso dunha voz que foi perdéndose e morreu,
esta é a que máis fere,
a que deita a súa faca envenenada máis morte no teu ventre
e abre zanxas de podremia aos cadáveres dos soños.

Pois das horas en que chegues a algún porto noutros mares
e comprendas que a beleza está no voo daqueles paxaros
afastados por un sorpo
esta é a que se inclina,
a que asoma o seu corpo imposible a un abismo de rochas,
a que abate no escuro a ilusión dunha chave
para abrir o silencio e entrar onde a música soa.

Escóitame, elexido dos arcanxos,
doente dos delirios que outorga o vaticinio,
ti, príncipe, duque dos exércitos escuros,
dos vencidos batallóns,
meu triste xeneral mancado na derrota.

Eu son a que goberna o rumbo dos perdidos,
aquela que abre pozos para os cegos camiñantes
e deita na súa fronte un beixo de sal.

Así que desde agora maldigo o noso canto.

Ninguén veña escoitar o fume destes versos,
ninguén a despedir a nosa comitiva
de fúnebres navíos.
Só ti, Manuel, mais eu, a morta que desexa
o froito máis corrupto da túa boca,
o verbo que devala para o centro
e aniña xunto aos corvos nalgún salgueiro seco.

Maldigo, pois, a música do noso incesto triste,
eu, nai de todos os calados,
daqueles que debruzan nos ríos do interior
a lira iluminada dun laio cincento.
E así soño escoitarche con voz de falecido:

“Non voltes máis linguaxe, adro do silencio.
Porque foi chegada a tarde de abatervos co meu canto
e vós sodes ocaso ante a miña presenza”.

do libro Profecía, 1992