CAUTION

A forma en que as palabras se agrupan no poema
Formando o seu tecido de sombras e de luces
Non sempre segue as regras da lei ou da vontade
Senón que se libera e elixe o seu camiño
E vai por gratas augas baixando para o mar
Ou déitase a durmir ao arrimo dun salgueiro.

A boca do que canta non pode reprimir
Verter ese fluído e ponse a murmurar
O mesmo que se un vento por dentro o arrebatase
Soprando desde o fondo do corpo dun inverno.

Por iso a enfermidade que sofren os poetas
Preséntase con voces, con gritos, con xemidos,
Sinais de que unha forza interna se rebela:
A forza do volcán, do mar e a tempestade.

Poetas, sede cautos. Sabede o que contén
A caixa de Pandora do río da conciencia.

Monólogos Chopin – 4

image

Ninguén che roube nunca de Noite a serenata
Pois son as súas melódicas, mistéricas cancións
Sinais de que no escuro existe unha linguaxe,
Un código roubado ás brétemas do ocaso
Con barcos transportando bodegas de mercurio.

Ninguén poida cegarche a ollada contra Noite
De tanto como fere a luz dos seus contrastes
Nin teñas dos seus labios máis beixo que o das tebras
Pois son os seus galantes, estraños agasallos,
Materias que han ficar no límite das horas
Deitando escuridade.

Que Noite che regale un pouco do esplendor
Que incendia na distancia, queimando acaso naves,
Secretos almacéns con caixas de carbón,
Paquetes que se envían ao sur do esquecemento.