Interpretacións de Claude Lorrain – 6

Que lentas estas néboas que a tarde devalando
Xa arrinca do solpor.
Percorren o camiño, salgueiros xunto ao río,
E van pola distancia deitando unha fariña
De albas ou de aves, acaso unha tristeza.

Semella que a calor erguese desde a terra
Un súpeto arrecendo de fantasmas,
Espectros que se deron a errar polos camiños
Seguindo algún farrapo de brétema nas xestas,
Lixeiros atavíos no mar da transparencia,
Agora que o declive do día xa esparexe
As pontes derrubadas de marzo para abril.

Que fas, vello Lorrain, que a nada xa te arriscas?
De quen depende agora o río que se abre
E segue o leito denso da boca entre palabras?
Son restos dun incendio ou música calada?
Son aves achegadas das Áfricas distantes?

Que lentas estas horas que as néboas devalando
Culminan de solpor,
Lugares para entrar no sono e na preguiza
O mesmo que alguén entra nos templos entre flores,
O mesmo que alguén foxe das praias entre sal. 

MILES DE EPITAFIOS

image

 

Detén agora o paso, absorto camiñante,
E para a contemplar as torres que caeron,
Os círculos deixados na terra polo voo
Das aguias incendiadas e o son da apocalipse.

Aquí ficaron mortos centenas de camiños,
Por ducias se contaron os corpos a perder
A vida entre rebumbios e pánicos e cinza.

Ninguén recollerá colleita tan amarga,
De nada han de servir tan altos refugallos,
Inútil ha ficar semente esparexida
En fondos remuíños, en cólicos sen fin.

Repara entre estes ferros no fin da vella idade,
Os tempos que se foron remando nun navío,
Deixando unha catástrofe, final derrubamento.

Pois todo pasa e segue, e todo muda e troca
A cor dos tempos idos por outra máis recente.
Que todo finalmente se afasta e se espreguiza,
Fatiga que se acende no sangue para a morte.