Interpretacións de Claude Lorrain – 5

Erguido entre as materias que a tarde foi pousando,
Celeste no arrebato do corpo a regresar
Por hortas e por viñas a un templo derrubado,
Celebras nese tinto que os labios condecoran
Os séculos de amor, os longos decorridos
Dos brazos e dos beixos seguindo unha fragancia.

A pel disponse clara, asume cada val
En rápidos meandros, e chega sinuosa
Á terra de Ninguén, Ningures, o lugar
Das uvas deliciosas e as vides da ebriedade,
O sitio en que os cabalos regresan a deter
A flor dunha carreira de ríos e distancia,
E ti, vello Ninguén, alí sempre deixando
O espello da nudez nos longos territorios
Dos viños decorados, os viños que inspiraron
A brétema do val.

Ninguén a percorrer as néboas de Ningures.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s