Monólogos Chopin – 1

Son moitos os que pensan que debo debuxar
figuras máis felices no voo dos meus murmurios,
acentos máis agudos alén da orquestra en sombra,
e xa non consumir as tardes entre hortensias,
as tardes entre pingas de chuvia no piano.

A música que xero é sempre tan modesta,
dilúese entre os ecos das frautas apagadas,
que nunca chega alén dos bosques acendidos,
das liñas que debuxan as ás dalgúns paxaros.

Mais nada me preocupa. Quen teña o corazón
no cárcere penando, cumprindo unha condena
de antigos remorsos, gastando os seus aforros
nos grandes almacéns que habita Escuridade,
saber ben saberá o incerto da consigna,
o pouco agradecida que é sempre unha linguaxe,
o peso que executa o tempo sobre os labios
deitando o seu discurso de queixas tan amargas.

Interpretacións de Claude Lorrain – 5

Erguido entre as materias que a tarde foi pousando,
Celeste no arrebato do corpo a regresar
Por hortas e por viñas a un templo derrubado,
Celebras nese tinto que os labios condecoran
Os séculos de amor, os longos decorridos
Dos brazos e dos beixos seguindo unha fragancia.

A pel disponse clara, asume cada val
En rápidos meandros, e chega sinuosa
Á terra de Ninguén, Ningures, o lugar
Das uvas deliciosas e as vides da ebriedade,
O sitio en que os cabalos regresan a deter
A flor dunha carreira de ríos e distancia,
E ti, vello Ninguén, alí sempre deixando
O espello da nudez nos longos territorios
Dos viños decorados, os viños que inspiraron
A brétema do val.

Ninguén a percorrer as néboas de Ningures.