A sombra do camión

Daquela oíu chegar a sombra do camión
Un buque devorado de chuvia e de ferruxe
Portando unha mirada de incendios imposibles
Un buque que era nave Ninguén para a tristeza
En caixas case rotas os líquidos da tarde.
Ninguén era moi neno choraba de vagar
Non tiña máis que lágrimas de vidro devalando
E fóra estaba escuro chovía sobre os ríos
Mollábanse de néboa de frío aquelas augas
E todo estaba alí disposto sobre o buque
Subido no camión do último transporte
Levado polo río no barco do silencio
As caixas que gardaban a chuvia cos seus vidros
E os vidros que levaban as fotos da tristeza.
Así que oíu daquela a sombra do camión
O buque debuxando a sombra que chegaba
A sombra como un frío de chuvia e de ferruxe.
E a tarde estaba alí parada contemplando
Parada a posuír cos ollos a tristeza
As caixas que levaban a néboa cos seus fríos
As caixas que gardaban as lágrimas da noite.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s