Terceira epístola de ninguén

Por grande que se mostre en número e valor
A maxia está cinxida a enganos e accidentes.
É fume que se esvae, fariña que non queda,
Disposta ante a mirada soamente algún segundo.

O froito do poeta, tal árbore de outono,
Madura co vagar das letras máis escuras
E forma signos brancos, rotunda exhalación
Que deixa unha pegada de lúas e mazás
Na carne da tristeza.

Os magos e os poetas habitan illas grandes,
Remotos santuarios erguidos para a luz,
E levan o desprezo do outro como emblema
Pois saben ben os magos que nunca erixirán
Máis fábulas que un leve disparo de beleza,
Materias tan caducas que viven na lembranza
Soamente algún segundo.

Se os magos teñen luces, escenas, auditorios,
Os pozos dos poetas son torres afundidas,
Lugares imposibles, sen lámpadas ou vidros,
Tal minas ou cavernas de rara estalactita.

Ninguén quere saber das obras que executan,
Mais eles non recúan, seguros erguen voos
Por riba de palacios, bazares e teatros.

Sete epístolas de ninguén

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s