SEGUNDA EPÍSTOLA DE NINGUÉN

O mago só pretende abrir unha ilusión,
Levarnos para un porto distante e confesar
Que o barco e máis as augas non eran verdadeiros.
Non hai ningún disparo nin cólicos de cinza.

Aqueles que, porén, se entregan á linguaxe
E seguen os camiños dos signos e da tarde
E van por unha estrada de brétema e carbón
Portando a súa bagaxe de follas impregnadas,
As follas que deitaron as árbores no chan,
As follas que escribiron os meses devalando,
Oh eses nunca chegan, xamais arribarán
A portos que non teñan area nin salitre.

O curso das súas linguas irá de frase en frase
Seguindo un río lento de augas enlamadas
E logo dunha longa, escura travesía,
Por illas como verbos e bosques adxectivos,
Verán aneis de ouro xacendo no fondal
De vidro transparente dun cálido meandro.

E iso será todo.
As augas levarano
Despois cara a Ningures, o reino no que impera
Penumbra, esquecemento.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s