Fragmento

Non teño un son de frauta remoto na memoria
que diga cando foron fundados os acuarios
nin deite sobre os vidros debuxos de mazás,
anacos dun discurso cantado polos anos.

Non teño nin sequera un fío de tecer
os restos dunha corda que outrora me anoase
ao centro dos navíos ao pé dun alto mastro.

Non teño, por non ter, sequera unha palabra
que poida restaurarvos, fundarvos novamente,
oh brillos dos meus anos perdidos sen querer,
sen ter sequera aviso, noticia de que ían
fuxir por entre as sombras no fondo dos faiados.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s