Interpretacións de Claude Lorraine – 3

Acende agora un lume con restos de naufraxio,
Madeiras que chegaron de barcos afundidos
E caixas arribadas á praia no solpor
Levando só misterio, enigmas de salitre.
O mar aquí deitado depáralle unha voz
De ritmo no seu lento discurso acompasado,
O ritmo dunha onda que chega e desdebuxa
As marcas, curvos trazos, de ondas anteriores.
E así pasa unha hora,
O lume a esparexer o gris das fumaredas
No esmalte da distancia e os restos dun azul
Disperso, esvaecido, sumido na tristeza
Da tarde case rota, farrapo da xornada.

Feliz quen prende un lume, medita para si,
E ten para quentar o corpo algunhas táboas,
E o mundo aquí disposto, xacendo nesa alfombra
Infinda dos camiños. Felices os que agora,
Idénticos a min, os homes interpretan
Ben lonxe do seu trato.

Advertisements

Interpretacións de Claude Lorrain – 2

Xamais comprenderei os signos que me cercan:
Os montes, o solpor, as praias consteladas
De néboa, os arrecendos das flores e dos peixes.
Xamais. Inda que a chuvia se achegue e desdebuxe
Algúns dos seus perfís. Eu sempre ignorarei
As músicas xeadas que adornan os seus mantos.
Pois todo está disposto a xeito de mensaxe.

Que inútil, pois, Lorrain, oh ti que tanto escoitas,
Tentar sequera un intre algún deses sentidos
Que o mundo vai cobrando, segundo tras segundo:
Que todo vai moendo a roda do devir,
A roda xigantesca dos lumes do crepúsculo.

Interpretacións de Claude Lorrain – 1

Lorrain sempre proclama que nada ha de pasar,
Pois todo aconteceu e o tempo está detido
Por máis que aínda sucedan discursos e pregarias.

O río que xa flúe non é máis que unha forma
Espuria do devir, as falsas aparencias
Do ritmo constelado.
                                  Mais todo fica quieto.
Parada estrelecida da noite sobre os campos.

Despois pode chover. A morte ter lugar
Nalgún corpo ferido. Recentes animais
Xuntarse a copular debaixo da luada.
Mais nada que deteña a paz desta quietude.

Lorrain está parado. Non ten outra tarefa
Que ollar como se perden as aves na distancia.

Interpretacións do cadro de Munch – 3

Aquel abriu o pozo e púxose a mirar
Se dentro había espellos ou xílgaros ou tardes
E así pasou o día, sen nada que enturbase
Algún reflexo fondo das augas xa durmidas.

A música que viña do fondo do verán
Seguindo unha derrota de orquestras e verbenas
Erguíase en distantes cadencias luminosas
Deixando un son absurdo con ecos de motores.

Porén Aquel seguía ollando para o pozo,
Dispondo a súa mirada naquela estraña sombra
Que ás veces refulxía deixando sorprender
A foto aparatosa da efixie fulminada.

Por iso ninguén quixo ficar a noite toda
A oír o son do pozo igual que se escoitase
A noite desde a altura extrema dunha torre.

Aquel, o peregrino, sentindo esa atracción
Dos fondos e dos lindes escuros da materia,
Ollando as estaturas inversas dun furado;

Aquel, o sibarita, a ver se se pousaba
A negra bolboreta dun cólico de sombra.

PRESENTACIÓN DE “DE SOMBRAS E POEMAS QUE SON CASAS” DE X.M. ÁLVAREZ CÁCCAMO

Presentar a Xosé María Álvarez Cáccamo, de aquí en diante Pepe, na altura da súa plenitude persoal e creativa, cando aínda cabe agardar do seu talento unha enxurrada de novos poemas, mais contando xa cunha obra numerosa e extensa, non é tarefa fácil. En primeiro lugar porque un se ve tentado a facer unha presentación superficial, que non engada nada novo ao que xa sabemos sobre o autor, e non fai falta outra cousa que preguntarlle ao Google, o oráculo dos nosos tempos, para obtermos unha información detallada, mesmo moito máis detallada acaso que a que poidan vostedes obter aquí, no tempo que vaia durar esta presentación. En segundo lugar porque a segunda das tentacións non é outra que a de afondar no significado dos seus textos, da súa obra en conxunto, do propio Pepe dentro da nosa tradición literaria, da obra e do autor xuntos como signos dos nosos tempos, da Galicia que o autor leva habitando xa unhas cantas décadas. Sen dúbida, en alguén coma min, habituado a tentar extraer dos textos literarios algúns dos seus segredos máis recónditos, establecendo con eles un diálogo que lles dea unha nova vida, a segunda destas tentacións enumeradas sería a máis propia. Mais acontece que, nunha presentación dun libro, a amabilidade do público ten, tamén, un límite e sería un exceso pola miña parte tentar expor aquí nuns poucos minutos consideracións, ideas, valoracións, que acaso deberan ser formuladas nun contexto ben diferente, se cadra máis académico.

De maneira que o primeiro que deberíamos dicir aquí é que a obra de Pepe é xa, a día de hoxe, unha peza máis do vasto e riquísimo patrimonio cultural de Galicia e que, como todas as grandes obras, o seu sentido último, caso de poder ser algunha vez encontrado, vai diferir e diferir a súa presenza ante nós, durante décadas, séculos, esperemos que milenios. E que niso, xustamente, consiste a súa potencia, a súa talla moral, a súa elevada dimensión estética.

Ademais, logo de quince libros de poemas, dun libro de memorias, de varios libros de narrativa e de ensaio literario, a obra de Pepe adquiriu xa unha dimensión inusitada, polo voluminoso do seu corpus. Non foi frecuente na nosa tradición literaria máis próxima que os autores e autoras se prodigasen en exceso, malia os extraordinarios exemplos de Ramón Cabanillas, no ámbito da poesía, ou de Ramón Otero Pedrayo, no da prosa e do ensaio. Así, moitos dos nosos clásicos, comezando polo caso ben singular de Meendinho, autor dun único poema que, ademais, debido á retórica reiterativa da cantiga de amigo, co emprego do refrán, do leixaprén e do paralelismo, contén, certamente, unhas poucas palabras, foron, eses nosos clásicos, digo, autores de obras reducidas, sen que iso lles reportase prexuízo ningún á hora de seren exemplares e memorables e serviren, ademais, como semente sobre a que frutificarían outras moitas obras. O exemplo de Manuel Antonio, poeta, como se sabe, truncado en plena mocidade pola tuberculose, converteuse, neste sentido, nunha das bandeiras máis erguidas da nosa contemporaneidade e os seus poemas, unhas poucas ducias, serviron de modelo para que outras tantas ducias de poetas, entre eles o propio Pepe, acollesen moitas das súas consignas e construísen a partir delas algunhas das páxinas máis vizosas da nosa tradición literaria.

Quede claro, pois, que a obra de Pepe singulárizase, desde xa, pola súa dimensión. E isto é un indicio que nos fala do tempo en que o autor viviu e vive. Un tempo caracterizado por ser o período de maior extensión de todos aqueles en que á nosa literatura lle foi permitido producirse e multiplicarse. Non fará falta relembrar aquí as enormes dificultades que os autores e autoras que foron construíndo este edificio colectivo e nacional, que é, desde hai xa algún tempo, o primeiro territorio libre de Galicia, tiveron que superar para dar a coñecer os froitos do seu enxeño, as luces da súa intelixencia. Nin tampouco mencionar a ameaza que segue a pender sobre toda a nosa arte literaria, tal espada de Damocles.

A primeira vez que vin a Pepe Cáccamo, xa van alá trinta anos, os dous tivemos claro que nos unía un proxecto de construción dunha obra literaria, un proxecto rigoroso e delongado no tempo que non debería ter máis límite que o do noso talento e o da nosa imaxinación. Recibíamos, por tanto, os dous, xunto con outros queridos compañeiros e compañeiras de xeración, a encomenda de fortalecer o noso patrimonio cultural non tanxible, de engadir novos banzos a esa longa escalinata que nos conduce a deixar como herdo unha marca indeleble da presenza da Galicia desta época no mundo. Creo que a nosa xeración, a Xeración dos 80, foi fiel a esa encomenda, levou a cabo con constancia e seguramente con talento a procura dese obxecto máxico que foi o poemario abraiante, o poema extraordinario, e que, ao cabo de trinta anos, podemos estar agora aquí para recoller algúns dos froitos desa colleita, como este libro que hoxe presentamos.

Podo deixar constancia persoal de que Pepe foi consciente desde moi cedo do sentido fondo desa frase lapidaria de Bourdieu, que rememora Antón Figueroa, segundo a cal “nun campo que chegou a un certo estado de evolución non hai sitio para os que ignoran a historia, para os autodidactas, para os orixinais illados”. Qúerese dicir que unha das primeiras operacións de Pepe, no momento en que tomou a decisión de escribir na lingua do país, foi a de coñecer en profundidade a súa tradición literaria. E isto que era, en principio, un recoñecemento aos mestres devanceiros, era tamén un exercicio de humildade e de procura e posesión de coñecemento. Deste estudo da nosa tradición Pepe conseguiu extraer numerosas conclusións que atinxen a varios aspectos claves da súa poesía. En primeiro lugar unha antoloxía de poetas e poemas venerables cos que, tempo despois e mentres ía desenvolvendo a súa obra, entrou en diálogo, construíndo un coloquio de resonancias que han perdurar. Desde os poetas numerosos da súa propia familia ata poetas, chamémoslles multidisciplinares, como Urbano Lugrís, poeta tamén do trazo e do cromatismo, desde os poetas do pasado aos poetas do presente, desde os poetas de Galicia aos poetas de Portugal, desde os poetas de España aos poetas do mundo, desde Antón Avilés a Uxío Novoneyra, desde Xavier Baixeras a Ramiro Fonte, desde Herberto Helder a Nuno Júdice, desde Antonio Gamoneda a César Vallejo, desde Lorca a Álvaro Cunqueiro. E a enumeración podería ser moitísimo máis longa.

Como os escritores de todo tempo e lugar, Pepe considerou na altura dos primeiros anos oitenta o significado de ser escritor galego nese momento, qué cabía esperar desa aventura nun país atormentado cultural e lingüisticamente durante séculos, e cales eran os trebellos precisos para acometer esa viaxe. Tiven a fortuna de ser testemuña e de participar en numerosas ocasións dese debate.

Había dous grandes retos. En primeiro lugar, darlle a Galicia unha literatura normalizada, que puidese prodigarse en calquera das temáticas inscritas no repertorio da literatura occidental e que, ademais, en segundo lugar, ao facelo, elaborase un rexistro definitivo do que debería ser a nosa a lingua de alí en diante. Tratábase, por tanto, dunha ofensiva en dúas frontes ben diversas. Por unha banda a estilística, que termaba de lograr unha lingua coidada mais non por iso excesivamente afastada do rexistro coloquial, que gardase tamén como herdo o eco da poesía anterior, e, por outra banda, a fronte literaria, construíndo un discurso que estivese desde o primeiro momento en sintonía co mellor das literaturas que daquela se estaban a facer no mundo. Co primeiro destes afáns cabe vincular un dos primeiros traballos editados por Pepe, aquel, antiquísimo xa, Galego Cero, que vén ser a pegada textual deixada por un proceso persoal de actualización lingüística que naquela altura era demandado pola sociedade en xeral.

Así que a obra de Pepe foi, desde ese mesmo momento, consolidándose en base á contraposición de dúas actitudes ben diferentes. Por unha banda unha actitude apolínea, clásica, de rigor formal, que fomentase a presenza dun discurso merecedor de ser algún día gravado en mármore. Por outra banda, unha actitude dionisíaca, barroca, romántica, surreal, que apostaba por continuar a indagación dos dominios temáticos que abrira a tradición máis escura da poesía occidental e dese conta dunha presenza continuada, aínda que contida, do inconsciente, fomentando atmosferas oníricas, espazos e tempos rememorados entre néboas e sombras, evocacións sempre nas que a razón non era quen de indagar coa suficiente claridade e por iso precisaba botar man da intuición, da epifanía, do arrebato lírico, da desmesura e da distorsión para así poder apropiarse de momentos mesmo non vividos mais transferidos por seres próximos.

Na primeira destas actitudes, a apolínea, podemos observar, ao longo destes trinta anos, unha certa oscilación, sobre todo no que atinxe ao aspecto métrico do verso, máis clásico no inicio, con presenza de hendecasílabos e alexandrinos, e máis libre posteriormente. A evolución da forma dos textos poéticos de Pepe pode ser posta en relación coa súa obra artística en xeral e, concretamente, con eses obxectos poéticos que o poeta elabora a partir de materiais diversos, case sempre provenientes do excedente ou do lixo da nosa sociedade industrial, e aos que o poeta consegue encontrar sentido, dentro dunha alegoría xeral do mundo que o poeta vai construíndo pouco e pouco. Así, a forma máis canónica dos seus primeiros poemarios contrasta coa investigación expresiva e o experimentalismo que se acrecenta a partir de mediados dos noventa. O poeta encontra entón un novo voo, lonxe dos rumbos, máis ou menos prefixados formalmente, perceptibles en poemarios anteriores, e nese novo voo asoma unha dicción a un tempo depurada e espontánea. O poeta está entón na plenitude, e o seu dominio da harpa do discurso permítelle pasar directamente ao canto, sen case ensaio previo. Isto redunda nunha maior frescura e naturalidade. Desde a miña perspectiva esa mudanza, ese cambio, dáse a partir de Calendario perpetuo, publicado en 1997. Se hai un primeiro ciclo comezado en Praia das furnas, de 1983, e rematado en Cimo das Idades Tristes, de 1988, o segundo ciclo, que comeza con Fragmentos de mar, de 1989, e O Lume Branco, de 1991, chega a esta consolidación de que estamos a falar.

Na segunda destas actitudes, a dionisíaca, podemos observar tamén outra certa oscilación, cando o elemento surreal cede na súa presenza, aínda manténdose na imaxe, para dar cabida á expresión do horror, mesmo co desgarramento da conciencia que se esforza en ollar directamente o rostro da barbarie e da morte. Desde esa posición, a da loita pola redención dun pasado que regresa e que semella continuar a gritar demandando ser oído, o poeta logra un dos seus cumios expresivos, dificilmente repetible. Estamos a falar de Os cadernos da ira, de 1999, un libro estarrecente e que nos convoca unha e outra vez na relembranza aquela frase de Marx, repetida logo por Benjamin, de que “todo documento de cultura é, asemade, un documento de barbarie”. A cultura galega contemporánea, como tantas outras culturas sometidas, é, en si mesma e por razóns históricas, unha expresión da barbarie, isto é, da barbarie que xorde de ter que manifestarse en condicións de desigualdade con respecto á cultura dominante, á cultura colonial. Deste xeito, calquera documento de cultura galega asume a caracterización que Benjamin ideou, de maneira que tanto a súa produción como a súa transmisión realízanse en condicións de barbarie, de explotación, de humillación, de subalternidade.

Contra esta barbarie, contra esta subalternidade, revélase a obra de Pepe desde o seu inicio ata o seu final. E o seu carácter de denuncia non brota só daqueles textos en que aparece unha temática explícita, senón tamén daqueles outros en que o seu poder evocador e máxico nos revela unha outra forma de vivir, posible e desexable. Pepe é, neste sentido, un escritor do futuro, do futuro que procura toda a tradición galeguista desde finais do século XVIII e que hoxe volve ser novamente obxecto de persecución.

De maneira que estes dous elementos sinalados no inicio, o apolíneo e o dionisíaco, semellan compensarse mutuamente ao longo do tempo, graduándose dunha ou doutra forma nunha época ou noutra, gardando entre os dous un equilibrio, que continúa ata o momento presente.

E todo isto cunha imagoloxía moi peculiar, procedente na súa maior parte do surrealismo, propia dun oficio que se exerce como especulación coa propia conciencia, aproveitando ese saber lingüístico do inconsciente para formularse. O poeta acode á súa cita coa linguaxe sabedor de que nela está o verdadeiro oráculo, e desta reflexión sobre o comportamento da linguaxe no interior da propia conciencia asoma unha poesía de amor pola sorpresa, polo estrañamento. O poeta titula así a súa antoloxía, botando man dun verso, De sombras e poemas que son casas. E o lector non debe deixar de reflexionar sobre esta equiparación que se suxire desde o propio título entre as sombras, os poemas e as casas.

Debemos sinalar, ademais, que, logo de trinta anos de dedicación intensa á poesía, coa redacción e publicación de numerosos poemarios, o que implica unha dedicación constante á propia obra e unha reflexión diaria, continuada durante todo ese tempo, sobre o sentido da súa palabra, unha antoloxía feita polo propio autor é a un tempo selección e olvido. Cabe preguntarse entón por que o autor, logo de trinta anos, resumiu algún dos seus libros nuns poucos poemas. En que medida, e desde a altura do presente, eses poemas seleccionados sobresaen sobre aqueloutros deixados no silencio.

Eu sei que esa pregunta non é fácil e que obter unha resposta é máis ben labor dos críticos que do propio autor. Entre outras razóns porque para o poeta resulta enigmático o feito de que un verso escrito hai moitos anos siga a dar voltas e voltas na memoria, mentres outros, acaso mellores, acaso máis sinceros aparentemente no momento de seren escritos, foron ficando no esquecemento ata o extremo de non recoñecérmolos no presente como propios. Mais creo que este ver a palabra como a voz de Outro é algo consustancial ao discurso dos poetas. Pois certamente na poesía sempre é o Outro o que fala, o que dirixe as nosas sentencias, o que executa todos e cada un dos nosos cantos. Ao cabo do tempo ese Outro vai cambiando como cambian todas as cousas, e é o Outro actual, o Outro antólogo, aquel que desde o momento presente anda á procura de si mesmo entre todos os Outros habidos ao longo do tempo, á procura da súa coherencia, da súa integridade, aquel que leva a cabo a selección, que é tamén un espolio. Digamos que unha auto antoloxía non é máis que un exercicio de identidade perante ese Outro que semella ir ocupando a propia obra, unha vez que a emoción e o raciocinio que nun tempo determinaron un concreto fluír de palabras pasaron a ser materia do olvido, síntoma do esquecemento. Rescatar entón eses fragmentos é entón signo de que xa o tempo, que todo consome, anda a ocuparse dos outros textos, acaso necesitados doutra redención específica.

Sen dúbida ningunha o construtor dunha antoloxía, neste caso o propio autor, convoca o tempo da escolma, o tempo da selección que dá lugar ao volume, dentro da marca histórica que contén todo poema, de maneira que unha antoloxía non deixa de ser un novo texto de autor, un texto que é lugar de presenza da Historia aínda que a partir da nova disposición de textos xa escritos, previamente existentes noutros contextos.

O concepto baktiniano de dialoxía, ou dialoxismo, que asoma agora aquí en relación co proceso antolóxico, implica que cada palabra, unha vez dita ou escoitada, só encontra o seu sentido a través do diálogo establecido con todas as outras palabras existentes. E o mesmo poderíamos dicir do poema. Pois todo poema ocupa un lugar e adquire un sentido dentro do sistema de significado que institúe todo poemario e aínda, alén diso, toda obra de autor. O poema, por tanto, aliméntase dos outros poemas, tanto os presentes como os ausentes do mesmo volume, actúa contra eles procurando sentido, habilitando outras vías de achegamento ao poético, matizando ou amplificando determinados ecos. Nese sentido, o significativo dunha antoloxía non é tanto o que contén como o que ignora. Non tanto aquilo que restitúe no presente como aquilo que semella querer deitar no esquecemento ou reservar para posteriores operacións de salvamento. Mais isto, obviamente, sempre desde a perspectiva do antólogo, que neste caso, non é outro que o mesmo autor. Así, unha antoloxía, como a que hoxe presentamos, non é máis que o diálogo do autor coa súa propia obra, nun determinado momento da súa evolución persoal e creativa, e invita, ao lector analítico e interesado, a reler a totalidade da obra de Pepe.

E hai un dato que nos fala claramente deste carácter de nova obra que ten toda antoloxía de autor: o libro pode lerse como unha unidade, como un continuum no que todas esas tensións evolutivas que vimos de sinalar aparecen convenientemente puídas, ocultando as súas arestas, os seus gumes afiados, construíndo, por tanto, unha ilusión de obra total, un libro irrepetible que tardou trinta anos en ser escrito e polo que o autor non puido, non soubo, non quixo agardar, entregando, por tanto, versións parciais e incompletas aos editores, á espera de que o tempo fose decantando finalmente esa obra plena. Mais ese continuum non é mais que o resultado da presenza desa conciencia de autor escolmando a propia obra nun punto determinado da Historia, nun punto determinado da súa propia historia persoal. Noutro momento, quizais dentro dalgúns anos, o mesmo autor procederá a elaborar unha nova escolma e, seguramente, entón o resultado será ben distinto deste.

E creo que aí é onde radica o valor importantísimo das antoloxías de autor, no feito de seren pausas no camiño para recapitular, para reconducir o percurso que é, neste caso, tamén un discurso.

Creo, sinceramente, que obras como a que Pepe leva trinta anos construíndo paga a pena lelas na súa totalidade, de principio a fin, saboreando todos e cada un dos seus pormenores, e creo tamén que esta antoloxía é un bo punto de partida para iniciar esa singradura, ese deixarse querer pola palabra, polo discurso, alucinado e iluminativo a un tempo, que é sempre o discurso poético.

Xa para rematar, resulta obrigado felicitar ao editor deste volume, Francisco Villegas, polo acertado da súa elección e pola fermosa solución gráfica que lle deu ao libro en tanto que obxecto e a Cándido Meixide pola calidade acústica do cd que o acompaña. Nestes tempos de certa escuridade para a progresión da nosa cultura e da nosa literatura é certamente un alivio delicioso saber que, desde instancias como Edicións do Cumio, se segue a apostar pola edición da nosa mellor literatura.

Moitas grazas.

CASA DO LIBRO, Vigo, 29 de novembro de 2010

ESCURA LADAIÑA: na morte de Francisco Fdez. del Riego

Dispón as flores murchas do tempo que pasou
Á beira dos altares da tristeza
E invoca os vellos deuses, tanxidos polo fume,
Insólitas deidades de cobre e de ferruxe.
E inicia unha pregaria, escura ladaíña,
Rosario de paixóns, de dores relembradas,
Tecendo unha grinalda de prístinas cadencias.

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

A noite que comeza disponse a acompañar
O ritmo dos tambores e das queixas.
Resoan polos montes os líquidos do canto,
Ecoan entre as herbas, na lástima das árbores,
As fotos de aforcados nas pólas das maceiras,
As fotos dos que foron un día fusilados,
Aqueles que deitaron o sangue sobre o chan
Da terra que cantamos. E escóitase dicir:

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

E fórmase daquela a longa maratón.
Os corpos arrincados da terra entre saloucos
Debuxan con borralla un signo pola néboa
E brotan cabaleiros un pouco transparentes,
Cabalos acendidos de vidro e de cristal
Que dormen sobre o fondo dun acuario.
E todos van gritando na brétema a consigna:

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

Así medran as pústulas das tardes de novembro,
Así lle mente o olvido á xente namorada,
Así morren nas torres os últimos poetas,
Non eses derradeiros que aínda non naceron,
Esoutros que camiñan de par contra a distancia.
Por iso medra a noite nas gándaras e prados,
Paxaros abatidos nun leito de tristeza,
Erguendo un asubío nos círculos da noite

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

E arrincan entre as voces metálicas os coros,
Motores que se acenden no límite do río,
Dinamos que iluminan a láctea travesía
Dos astros cara ao fondo de occidente,
Rezando polos mortos, oh aqueles que chegaron
Ás illas que limitan o Miño cara ao sur,
Cadáveres inchados de anémonas e placton.

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

E veñen multitudes de mortos a chorar,
Estrañas procesións de cans e falecidos,
E monxes afogados en pozos por abril,
E monxas namoradas da lúa por setembro.
Limítanse a beixar as chagas dos feridos
Por balas ou espadas. E isto din ou cantan:

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

Tamén veñen os músicos, antigos trompetistas,
E aqueles que tanxían nas cordas do laúde
Nacentes melodías de cólico e silencio.
Acaso os que deitaban na flor do clarinete,
Escura como os ébanos que arden no seu eco,
A dalia derrubada dun vómito de sangue.
Talvez os pianistas dispostos contra o escuro
Da cova en que dormitan os baixos en novembro.

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

Castiga os teus delitos, os libros que escribiches,
Os pozos en que fuches deitando os teus fracasos,
Os labios que deixaches beixando algún espello,
Os brazos que te ergueron en árbores de gozo,
E déitaste a tocar as mans dalgún recordo,
Arrinca algún anel, sortellas, tristes selos,
Nostalxias que acenderon borralla sobre o chan:

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

E todo vai deténdose o mesmo que un camión
Pesado coa súa carga de vómito e tristeza,
Camión para emigrar cos sacos da derrota
Seguindo algunha estrada de flores de papel.
Aquel camión perdido que un día regresou
Xurdindo dunha foto gastada de silencio.

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

E así como no incendio das vellas melodías
Hai sempre unha gastada penumbra de metal,
Pigmentos de mercurio queimando as cartolinas
Dalgún retrato impreso con lástima da luz,
Tamén para os meus ollos feridos polo ocaso
Existen leves sombras de soños que perdín,
Segmentos de materias opacas que derruban
Os séculos dos séculos en tristes palanganas.

Qué pouco nos amaron
E canto era preciso.
E nunca se aliviou
A dor que nos enchía.

Ai noite, chega cedo, axiña te apresures,
Impregna co carmín noxento dos teus labios
A carne traspasada de luces e de lume,
Os soños que ficaron do neno aterecido,
Aquel que outrora foi no fondo dos roupeiros,
E toca no piano dos astros no confín
Escura melodía.

ROUPA

Derrubo nos meus soños a torre de Ninguén,
O sopro de distancias que un día se erixiu
A xeito de soidades.
E escoito o fumegante
Estralo de abater os círculos de cinza
E as caixas para a sombra.
No chan fica dispersa a erguida construción.
Xa nada existe agora que poida contemplar,
Silentes edificios ornados de tristeza,
O espello no que vía os corpos dos fantasmas.

Adentro entón a boca no fondo dos roupeiros
E beixo aqueles traxes que un día me vestiron,
Chaquetas e gravatas que puxen para entrar
Nos templos entre flores e músicas e canto.
E vexo o seu baleiro, a insomne proporción
Das mangas e a cintura, das pernas e do colo,
Figuras e perfís que deron acubillo
A un corpo atravesado por frechas ou espiñas.

Qué triste era portar aquelas vestimentas,
Sentir que che adornaban o peito, o tronco todo,
Ninguén alí debaixo erguendo o leve peso,
Murchando entre os azuis das sedas e a brancura
Do liño entre algodóns de túnicas e mantos.
Ninguén sempre levando a roupa para estar
Insólito, elegante, solemne, laboral.
Ninguén vestindo os panos de néboa da existencia.

E admito que non son máis que Ninguén:
Aquel que viste sombras e vai polas ribeiras
Da tarde a procurar debuxos de penumbra
Nas casas derrubadas; aquel que viste olvido
E túnicas garnidas coa Flor do Esquecemento.

Por iso son Ninguén,
Tropezo do meu curso no espello da existencia,
Rotura dos cristais que finxen a mirada
E dan para unha imaxe de brétema e de cinza.
Ninguén, o vagabundo, o insólito rebelde
Que foi por eses vales soñando debuxar
Un voo de tardes dadas nos círculos da sombra
E deu con vellas flores, hortensias e fracasos;
Ninguén, o que levaba a tráxica carreta
Do espolio dunha casa de súpeto fechada
Por longos arrepíos, tremores de distancia;
Ninguén, o cabaleiro, aquel que se deitou
Nas pozas onde paran as rápidas derrotas
Das augas devalando camiño dos seus mares;
Aquel que puxo os ollos con xeito de soñar
E dixo para si, o mesmo que se a voz
Solemne procurase un ermo na paisaxe:

“Eu son Ninguén Ninguén, camiño de Ningures.
Por diante do meu corpo só néboa se esparexe”.

CUARTA EPÍSTOLA DE NINGUÉN

Innúmeras resultan as décadas precisas
No asalto dos castelos que gardan o poema;
Sen cómputo posible as horas necesarias
Na loita por abrir da lingua o baluarte.
Que escasos son, porén, os días relativos
Á fábrica do engano. Que axiña se executan
Falacias, ilusións, fantasmas irisadas
De asombro ou de sorpresa.

Percorres os camiños
E dás con moitos magos, rotundos na súa farsa
De luces e de brillos fulxindo no teatro.
Mais raros son, porén, os días do poeta.

Embarcas nunha nave e escoitas o cantar
Dun lento acordeón, as fráxiles secuencias
De pauta escurecida, as liñas que abre a néboa
Dispondo o seu vagar de soños sobre a música.

Daquela sentes dor, espiñas de tristeza,
E vas entre os salgueiros no curso dalgún río,
Febril e condenado, por veces disparando
Palabras contra a tarde no fondo da distancia.
E sabes que esa foi a luz da túa xornada.
Celeste epifanía que afunde o cadaleito
De maxia entre envoltorios inútiles de plástico.

O CÓLICO DOS MESES

“O pasado leva consigo un índice temporal que o remite á redención. Existe unha cita secreta entre as xeracións que foron e a nosa. E, como cada unha das xeracións que houbo antes ca nós, somos posuidores dunha débil forza mesiánica sobre a que o pasado esixe os seus dereitos. Non se debe despachar esta esixencia polas boas”

Walter Benjamin

“Os mortos daquel tempo xa foron perdoados.
Herdeiros e familias deitaron sobre os anos
A lápida do olvido.
Mais todo deixa rastro.
Ou antes ou despois algún dos vellos mortos
Virá para deitar no outono cicatrices,
Disparos de aguia grande nos círculos da historia
E entón todos veremos catástrofe de luces,
Sinais de que houbo sangue outrora sobre os campos”.

Así falou Ninguén, aquel que prodigaba
Os soños ao dicir as cousas como vermes,
E nós alí sentados oíamos a voz,
O mesmo que se escoita de noite a treboada.

Pasaron longos anos e os mortos seguen vivos.
E xa ninguén dubida que poidan regresar.
De feito aquí están: nós somos eses mortos,
O mundo mudou tanto, pasaron xeracións,
E nós fomos deixando a vida ben atrás,
Por máis que camiñemos de par con outros vivos.

Así que aquí nos teñen: os mortos regresados,
Os fillos doutros mortos,
Sinal de que houbo un tempo que o tempo derrubou,
Un cólico de meses, de anos e semanas,
Que foi esparexerse no aire como fan
As cinzas, as borrallas.

Así que estamos mortos.

O espectro deste tempo
Dispúxonos nun lado da sombra do seu curso,
Sinais dalgunha época que xa ficou perdida
Nos leitos que dispón a historia para o olvido.
E os mortos seguen vivos.
Oh sempre así será.

Aforismo 1: le cygne noir, le signe noir

 

Se a lóxica da obra debe ser diferente da lóxica do sistema, daquela, no vídeo poema, é a parte técnica a que representa o sistema, coa súa cibernética, a súa primacía do visual, a súa procura do sublime tecnolóxico. Pola contra, o texto, espido ante os alardes da sociedade liberal-burguesa e o seu progreso científico-técnico, represéntase a si mesmo. A súa bandeira é a da poesía, a do signo e a do cisne.